Harry Kok - Zomer

Op 21 juni is het de langste dag van het jaar. Het is zomer geworden, dit is de dag van de zonnewende, het solstitium: de zon lijkt stil te staan voordat zij weer afzakt naar de evenaar. Bij het monument uit de prehistorie, Stonehenge bij Salisbury in Engeland, komen jaarlijks mensen vooral ook druïden (priesters van de oude Germaanse volken) en witte heksen bijeen om de zonnewende te vieren en de zon te vereren. Dat enorme monument bestaat uit twee kringen van reusachtige steenblokken van 7 meter hoog die waarschijnlijk dienden voor godsdienstige handelingen in de zonnecultus, net als in die oude tijden toen de mens nog volledig bepaald werd door de weersomstandigheden en licht en donker.

Vooral door het zonlicht dat levenbrengend is op aarde. Men was bang voor de nacht: de zon was weg, maar kwam ze wel terug? Wat een opluchting als de zon er de volgende morgen gewoon weer was!

De zon als god was bekend bij vele volkeren: de Egyptenaren, de Romeinen en vele anderen. Wonderbaarlijk is hoeveel kennis van de stand van de zon, maan en andere hemellichamen die oude volkeren al hadden. De Egyptenaren zeker maar ook die prehistorische volkeren in onze streken die veel monumenten van reusachtige omvang bouwden, waar Stonehenge er maar één van is. Monumenten waarin de hele ban van de zon op de dag (21 juni b.v.) en tot op de millimeter nauwkeurig een bepaalde plek in zo’n monument belichtte, fascinerend!

Zonnebaden aan het strand bijvoorbeeld. Maar; “ wat is een mens op het strand? Een doelwit voor de artillerie van de zon en een tankstation voor de muggen”. Dat schreef Vittorio de Sica, een beroemde Italiaanse filmregisseur, bekend van zijn sociaal betrokken zwart-wit films, direct na de oorlog. Bij al het plezier dat mensen aan het strand kunnen hebben is dit ook waar.

Weerbericht