Harry Kok - Komt het dan toch nog goed?

Ik las in een berichtje zo ergens in een krant dat wij Nederlanders toch minder langs elkaar heen leven dan altijd gedacht. Bijna tachtig procent zegt mensen die hij of zij niet persoonlijk kent, gedag. Het blad Mind Magazine (nooit van gehoord) dat in het krantenartikel geciteerd wordt, heeft enige tijd terug een onderzoek laten doen onder ruim 500 25 t/m 49 jarigen, de notoire langs-elkaar-heen-levers zou je denken (maar ik wil hier natuurlijk niemand in die leeftijdsgroep beledigen).

Die ondervraagden beantwoordden verschillende vragen over hun communicatie met bekenden en onbekenden. Ze zijn tevreden met de contacten en gesprekken met hun naasten. Dat is een goed teken, vind de hoofdredacteur want communicatie draagt bij aan persoonlijk geluk. Dat ben ik met hem eens want wij mensen zijn sociale dieren en kunnen dus niet zonder contact met hun mede-dieren (excusez le mot). Wat mij verrast is dat 75 % (van die 500 natuurlijk maar je schijtn dat over te kunnen zetten naar een groter deel van de bevolking) wel eens een praatje maakt met een volslagen onbekende. Dat doe ik ook wel eens maar ik woon in een dorp en dan doe je dat eerder (hoewel hier ook mensen langs elkaar heen leven hoor!).

Ik dacht dat ze in de grote stad onbekenden perse niet zouden groeten, maar dat ligt blijkbaar anders (tenzij ze 500 dorpelingen hebben gevraagd en dat neem ik niet aan). Zowel in de trein als in b.v. de lift doen we niet moeilijk als iemand, een wildvreemde, ons aanspreekt, zo blijkt. Dan noemt 70 % de communicatie met de eigen partner prima en met familie en vrienden “naar tevredenheid”. Al hebben we doorgaans wel een beter contact met onze vrienden dan met bloedverwanten. De 25-30 jarigen vinden de gesprekken met hun vrienden prettiger dan de wat oudere ondervraagden. De ondervraagden vonden wel dat er meer persoonlijke interesse in elkaar getoond mag worden in het algemeen. Kennissen en collega’s zouden soms ook wat beter mogen luisteren.

Over een geheel andersoortig onderzoek (ook in een berichtje in een krant):
“niet ontbijten is gevaarlijk in het verkeer”. Het bureau Motivaction onderzocht (ook weer onder ruim 500 Nederlanders) de gevolgen van het overslaan van het ontbijt . Wie niet ontbijt is een gevaar op de weg, want totaal niet oplettend omdat het lichaam en vooral de hersenen niet bijgevoerd zijn! Bovendien presteren de niet-ontbijters minder goed op hun werk en snauwen ze hun partner vaak af. De reden: ik heb geen tijd of geen trek. Meer dan een kwart van de ondervraagden ontbijt wel eens niet. Gek genoeg is 95 % zich er wel van bewust dat ontbijten nodig is om het lichaam op te starten. Driekwart heeft het ontbijt nodig om goed te kunnen werken en bijna tweederde heeft iets in de maag nodig om in het verkeer goed op te kunnen letten! Niet ontbijten maakt humeurig, zegt meer dan de helft en een derde gaat snauwen zonder ontbijt. Maar liefst 31 % van de mannen zegt zich door hun partner, als die niet heeft ontbeten, verwaarloost te voelen tegen slechts 20 % van de vrouwen!

Om nog even op het verkeer door te gaan: het blijkt dat tussen de 800.000 en 1 miljoen Nederlanders last heeft van rij-angst. Trillen, zweten, verkrampte spieren en hyperventilatie: autorijden is voor deze grote groep mensen allesbehalve ontspannend. En rij-angst gaat ook niet zomaar over, zegt psycholoog Jan van den Berg in dit krantenstukje. De beste remedie is gewoon weer de weg opgaan. Paniekaanvallen in de auto herstellen het best met gedragstherapie onder begeleiding van een gespecialiseerde coach.

Weerbericht